Robisz to częściej, niż ci się wydaje. Czym jest paradoks Salomona?
Niektóre zjawiska zyskują ciekawe nazwy. Paradoks Salomona można zaobserwować u wielu osób, które słyną w towarzystwie z bycia dobrymi doradcami. Na czym polega takie zachowanie?
- Na czym polega paradoks Salomona.
- Dlaczego został tak nazwany.
- Kim był biblijny Salomon.
Paradoks Salomona. Skąd wzięła się nazwa?
W towarzystwie uchodzisz za osobę, która potrafi spojrzeć na konkretne sprawy z wielu perspektyw? Znajomi chwalą twoją przenikliwość i mądrość, a rady, których udzielasz, zawsze są trafne? Upewnij się, czy równie racjonalnie podchodzisz do własnych problemów. Jeśli sprawia ci to kłopot, prawdopodobnie masz do czynienia z tzw. paradoksem Salomona.
Nazwa pochodzi od biblijnego Salomona, króla Izraela – syna Dawida i Batszeby. To on jest bohaterem historii o sprawiedliwym wyroku. Do władcy przyszły dwie kobiety. Każda z nich sądziła, że jest matką niemowlęcia. Salomon oznajmił, że dziecko zostanie przecięte na pół. Wówczas jedna z kobiet zaprotestowała przeciwko śmierci, prosząc, by niemowlę zostało oddane rywalce. Po takim zachowaniu król rozpoznał, że to ona jest prawdziwą matką. Dodatkowo w Pierwszej Księdze Królewskiej podczas pobytu w Gibeonie Salomon widzi Boga we śnie i prosi go o „serce pełne rozsądku” i „rozróżniania dobra od zła”, by sprawiedliwie sądzić poddanych.
Na czym polega paradoks Salomona? Jak go rozwiązać?
Choć według tradycji biblijnej Salomon słynął z mądrości, we własnych sprawach podejmował kontrowersyjne decyzje. Miał wiele żon i nałożnic. Część z nich stanowiły cudzoziemki. Król miał zacząć praktykować pod ich wpływem kult obcych bogów (co w Biblii czyni go niewiernym względem Jahwe). W rezultacie Bóg miał ukarać króla, przepowiadając, że po jego śmierci zbudowane przez niego państwo się rozpadnie.
Paradoks Salomona stanowi zatem próbę opisania zachowania charakteryzującego się mądrością i obiektywizmem w doradzaniu innym przy jednoczesnej trudności wcielenia takiego postępowania w życie przy własnych problemach. Wynika to m.in. z łatwości zachowania rozsądku w sytuacji, w której nie jesteśmy bohaterami danego problemu. Podczas udzielania rad innym nasz mózg jest skłonny do logicznego tłumaczenia sytuacji – we własnych sprawach górę biorą emocje. Warto zatem traktować problem tak, jak kłopot przyjaciela i spróbować wyobrazić sobie optymalne wyjście z sytuacji.
Źródło: CHILLIZET/medonet.pl/deon.pl/stacja7.pl/psychologicalscience.org
