5 cech typowych dla dysfunkcyjnych rodzin. Psycholog mówi jasno
Rodzina powinna być bezpieczną przystanią, jednak w środowisku dysfunkcyjnym dom staje się źródłem ciągłego napięcia. Znana psycholożka kliniczna wskazała kilka wyraźnych sygnałów ostrzegawczych, które świadczą o tym, że domowe relacje zostały poważnie zaburzon.
- 5 zdjęć Zobacz galerię
- Jakie problemy pojawiają się w rodzinach dysfunkcyjnych.
- Dlaczego dzieci z takich rodzin trzymają wiele rzeczy w tajemnicy.
- Jak w rodzinach dysfunkcyjnych wygląda kwestia prywatności.
Quiz: Słynne techniki manipulatorów. Rozpoznaj 11 szkodliwych zachowań w związku
Jakie problemy generuje rodzina dysfunkcyjna? Psycholożka zabrała głos
„Rodzina dysfunkcyjna” jest często używany określeniem, ale co właściwie oznacza? Nazwa niesie za sobą rozmaite problemy, np. niespełnianie podstawowych potrzeb, nadużycia o różnym charakterze, notoryczne przekraczanie granic, wysyłanie i odbieranie sprzecznych komunikatów czy niezdolność do wspólnego odczuwania radości. Dzieci z rodzin dysfunkcyjnych często płacą wysoką cenę w dorosłym życiu – miewają problemy ze zdrowiem psychicznym i fizycznym, a kształtowane przez nich relacje bywają zaburzone.
Jakie cechy są najbardziej charakterystyczne dla takich rodzin? Znana w sieci psycholożka kliniczna dr Kirren Schnack opublikowała na platformie TikTok nagranie na ten temat. Wymienione przez nią aspekty znajdziesz w naszej galerii.
To 5 zachowań typowych dla rodzin dysfunkcyjnych. Cechy charakterystyczne
Jakie zachowania i sytuacje pojawiają się w rodzinach dysfunkcyjnych?
- Rodzice traktujący dzieci jak terapeutów. Opiekunowie mówią dzieciom rzeczy, którymi nie powinni ich obarczać ze względu na ich charakter lub wiek potomków. Pojawiają się też wzmianki o sprawach, które nie powinny być na tym etapie problemem dzieci.
- Niezależność jest karana. Moment podjęcia decyzji i poinformowanie o tym rodziny zawsze spotyka się z negatywną reakcją. Bliscy pytają wówczas, dlaczego wybór został rozstrzygnięty bez ich udziału. Indywidualne decyzje są traktowane jak zdrada.
- Wiele rzeczy trzyma się w tajemnicy, tylko dla siebie. Członkowie rodziny często ukrywają to, kim naprawdę są, ograniczają własną ekspresję i nie mówią o rzeczach, które ich ekscytują. W rezultacie tożsamość ulega zmianie, a człowiek staje się osobą, której chce jego rodzina, a nie on sam. Głośno nie wspomina się też o marzeniach, takich jak uzyskanie konkretnej pozycji zawodowej czy podjęcie określonego kierunku studiów. Zachowanie wynika z chęci uniknięcia złości, rozczarowania czy obarczania winą przez innych.
- Nastrój członków rodziny musi być uniwersalny. Zdarza się, że jeśli rodzic czuje się zły lub smutny, nie pozwala nikomu innemu czuć się dobrze. W całym domu panuje wówczas napięcie wynikające z samopoczucia jednej osoby. Emocje innych zostają wówczas zepchnięte na dalszy plan.
- Potrzeba prywatności nie jest mile widziana. Nic nie jest osobiste – członkowie rodziny nie czują zahamowań w kwestii przeglądania czyjegoś telefonu, sprawdzania torby czy czytania pamiętnika. Bliscy chcą wiedzieć, co robią nawzajem, więc mogą nawet domagać się haseł do komputerów czy skrzynek mailowych. Dzieci dorastają bez poczucia prywatności i własnego kawałka świata.
Źródło: CHILLIZET/@drkirren – TikTok
