Serce Fryderyka Chopina pochowano osobno. Nie chodziło tylko o patriotyzm
Grób Fryderyka Chopina znajduje się w Paryżu na Cmentarzu Père-Lachaise. Serce kompozytora pochowano osobno w Warszawie, w kościele św. Krzyża. Dlaczego? Była to wola artysty. Chopin tęsknił za Polską, ale jego decyzja związana była także z... panicznym lękiem przed przedwczesnym pochówkiem.
- Jakie wydarzenia uniemożliwiły powrót Chopina do Polski.
- Dlaczego serce Fryderyka Chopina przewieziono do Warszawy.
- Czego obawiał się Chopin przed swoją śmiercią.
- Jakie zwyczaje pogrzebowe istniały w XIX wieku.
Serce Fryderyka Chopina wyjęto z klatki piersiowej tuż po śmierci
Fryderyk Chopin to bez wątpienia jeden z najbardziej znanych i cenionych Polaków na świecie. Urodził się w Żelazowej Woli, niedaleko Warszawy. Dorastał głównie w stolicy. To tam pobierał lekcje gry na fortepianie i komponowania u Józefa Elsnera.
Chopin wyjechał z Polski w 1830 roku – miał wówczas 20 lat. Nie planował długiego pobytu w ojczyźnie ojca. Chciał rozwinąć karierę, a w tym pomocne było oczywiście tournée koncertowe w Paryżu. Wyjazd kompozytora zbiegł się z wybuchem powstania listopadowego. Sytuacja polityczna uniemożliwiła Chopinowi powrót o Polski. Artysta zmarł dosyć wcześnie, bo w wieku zaledwie 39 lat. Przez znaczną część dorosłego życia cierpiał na chorobę płuc – najprawdopodobniej gruźlicę.
Kompozytor większość życia spędził na emigracji, jednak wyrażał silne przywiązanie do Polski. Mimo kariery we Francji, tęsknił za ojczyzną i marzył by do niej powrócić. Niestety nie zdążył. Ciało Fryderyka Chopina zostało pochowane w Paryżu na Cmentarzu Père-Lachaise. Serce artysty tuż po jego śmierci zostało jednak wyjęte z klatki piersiowej przez lekarza i zakonserwowane. Narząd umieszczono w szklanej urnie wypełnionej alkoholem i przewieziono do Warszawy. Była to skomplikowana operacja, która zakończyła się sukcesem. Serce Fryderyka Chopina znajduje się w kościele św. Krzyża w Warszawie.
Dlaczego serce Fryderyka Chopina zostało wyjęte z klatki piersiowej?
Jedna z teorii mówi, że Fryderyk Chopin miał przed śmiercią polecić bliskim i medykom otworzenie swojej klatki piersiowej po zgonie. Inne źródła podają, że to krewni i przyjaciele kompozytora podjęli taką decyzję. Dlaczego?
O pierwszym z powodów dużo się mówi. Fryderyk Chopin był bardzo przywiązany do Polski. Przewiezienie jego serca do ojczyzny miało charakter symboliczny i było zgodne z ówczesnym zwyczajem honorowania wybitnych osobistości. Serce uważano za siedzibę najgłębszych uczuć, emocji.
Nie każdy jednak wie, że pod uwagę wzięto także silny lęk Fryderyka Chopina przed przedwczesnym pochówkiem. Kompozytor miał cierpieć na tafefobię – bał się, że po pogrzebie obudzi się w trumnie i nie będzie mógł się z niej wydostać. Chopin w ostatnich latach życia cierpiał na duszności i miewał okresy silnego osłabienia. To podsycało jego obawy.
Warto zaznaczyć, że w XIX wieku tego typu strach był dosyć powszechny. Medycyna nie była jeszcze wówczas tak rozwinięta i zaawansowana, jak dzisiaj. Diagnoza śmierci opierała się głównie na sprawdzeniu oddechu i reakcji źrenic. Pacjenci zmagający się przewlekłymi chorobami często obawiali się przedwczesnego pochówku. Niektórzy w trumnach instalowali mechanizmy alarmowe, dzwonki – na wypadek nagłego przebudzenia i odzyskania świadomości. Często rodziny – w trosce o zmarłych – pozostawiały ich ciała w domach jeszcze przez kilka dni po śmierci. Na wszelki wypadek.
Źródło: ChilliZET/Wielka Historia/Wyborcza/Interia
