Psychologowie: to najważniejszy składnik przyjaźni. Nie chodzi o zaufanie

• Z wiekiem ludzie preferują głębsze relacje, co często prowadzi do utraty mniej znaczących przyjaźni.
• Budowanie trwałych przyjaźni opiera się na wzajemnym zaufaniu i umiejętności wyznaczania oraz przestrzegania granic.
• Ekspertka Hannah Owens zaleca jasne komunikowanie potrzeb i ustalanie granic w relacjach, co pomaga w utrzymaniu równowagi w relacjach z innymi.

Im jesteśmy starsi, tym trudniej utrzymać nam relacje z innymi. Problemem jest nie tylko brak czasu. To naturalne zjawisko – z wiekiem coraz lepiej wiemy, czego potrzebujemy. Utratę przyjaciół tłumaczy m.in. teoria selektywności społecznej, zgodnie z którą starsze osoby preferują głębsze, bardziej wartościowe relacje, co oznacza, że mogą odsuwać się od tych mniej znaczących. Zmiany życiowe często prowadzą do rozbieżności w wartościach i zainteresowaniach. Jeśli przyjaźń opierała się głównie na wspólnych aktywnościach, które przestają być możliwe, może ona osłabnąć.

Trwałe przyjaźnie opierają się jednak na czymść innymi, czyli wzajemnym zaufaniu. Budowanie go sprowadza się do ustalania i przestrzegania granic, choć w praktyce bywa to bardzo trudne. Każdy z nas zna kogoś, komu trudno odmówić pomocy. Jeśli dotyczy to najlepszej przyjaciółki, którą szczerze lubimy, jeszcze trudniej powiedzieć “nie”. Warto pamiętać, że zarówno w relacji romantycznej, jak i w przyjaźni, pewne rzeczy trzeba po prostu uzgodnić. Nawet jeśli mamy w swoim życiu prawdziwą bratnią duszę, nie możemy wierzyć w to, że odgadnie ona wszystkie nasze pragnienia i potrzeby.

Jak skutecznie wyznaczać granice w przyjaźni?

Jak wyjaśnia Hannah Owens, ekspertka Verywell Mind i licencjonowana pracowniczka socjalna z doświadczeniem klinicznym, przyjaciołom może pomóc nawyk wzajemnego zadawania pytań. Pytajmy o to, czego potrzebuje druga strona. Warto też na bieżąco tłumaczyć przyjacielowi, jak poczuliśmy się w danej sytuacji:

• „Następnym razem wolałabym, żebyś…”
• „Teraz potrzebuję X i liczę na to, że to zrozumiesz”

Mówienie na głos o własnych granicach nie zawsze sprawi, że przyjaciel zacznie zachowywać się tak, jakbyśmy oczekiwali. Ma to być dla niego informacją, co zrobimy, gdy granice nie zostaną uszanowane. Na przykład: ‚Proszę, żebyś nie dzwonił do mnie po 21:00” nie jest technicznie granicą, lecz prośbą. Mów raczej: “Jeśli zadzwonisz po 21:00, nie odbiorę, a odpowiem, gdy będę dostępna”.

Jeśli czujesz się niekomfortowo, prosząc przyjaciół o jakąś rzecz, możesz oczywiście wyjaśnić powody swojej decyzji, np. wytłumaczyć, że masz ostatnio sporo spraw na głowie i wieczorami po prostu potrzebujesz odpoczynku, dlatego wyciszasz telefon. Przyjaciel powinien zdawać sobie sprawę, że nie chcesz go od siebie odsunąć, a jedynie potrzebujesz przestrzeni.

Wyznaczanie granic jest ważnym elementem dbania o własną równowagę psychiczną. Chociaż asertywność bywa trudna w relacjach z najbliższymi, warto się jej nauczyć. Pamiętajmy, że to szacunek i miłość do samego siebie są podstawą harmonijnych więzi z innymi.

Źródło: CHILLIZET/ Hannah Owens, „The Secret Every Lasting Friendship Shares”, Verywell Mind/ Zwierciadło