Podstawowa różnica między kotami, a psami. To dlatego nie mogą się "dogadać"
Koty i psy są anatomicznie do siebie bardzo podobne. Dlaczego więc często przestawia się je jako przeciwieństwo? Największa różnica między tymi zwierzętami domowymi wynika z ich instynktów ewolucyjnych i trybu życia przodków.
- Dlaczego psy i koty mają trudności w komunikacji.
- Jak instynkty ewolucyjne wpływają na zachowanie psów i kotów.
- Co wyróżnia koty nubijskie, jak to się ma do zachowania współczesnych kotów.
- Które cechy psów pochodzą od ich wilczych przodków.
Koty i psy: chociaż wydają się podobne, pod tym względem są różne
Koty i psy są pod wieloma względami do siebie bardzo podobne. Obie grupy mają zbliżony układ narządów wewnętrznych, właściwie taką samą budowę szkieletu. To mięsożerne ssaki, które często mieszkają w domach ludzi jako zwierzęta towarzyszące.
Choć anatomia kotów i psów jest podobna, ich zachowania i osobowości bywają przedstawiane jako całkowicie odmienne. W języku polskim funkcjonuje nawet szereg przysłów podkreślających to, że tym dwóm gatunkom często nie jest „po drodze”. „Jak pies z kotem” – mówimy, gdy ktoś ciągle się ze sobą kłóci. „Kto z kotem przestaje, z psem się nie zbliży” – brzmi inne, zabawne powiedzonko.
Dlaczego psy i koty nie zawsze są sprzymierzeńcami? Bynajmniej nie chodzi tu o złą wole naszych pupili. Winne w tym przypadku są instynkty ewolucyjne. Te gatunki domowe porozumiewają się zupełnie inaczej. Bywa, że kot źle interpretuje sygnały psa lub odwrotnie. To z kolei może prowadzić do awantury, bójki lub ucieczki – w zależności od indywidualnych preferencji zwierzaków.
Dlaczego koty i psy się nie rozumieją? Zależy im na czymś innym
Podstawowa różnica pomiędzy kotami i psami wynika z instynktów ewolucyjnych tych gatunków i zupełnie odmiennego trybu życia przodków. Psy pochodzą od wilków. Te z kolei od zawsze żyją w stadach – profesjonalnie nazywanych watahami. Psy są nauczone funkcjonowania w grupie rodzinnej o ścisłej hierarchii. Ich dominujące instynkty nastawione są przede wszystkim na współpracę. To sprawia, że są bardziej społeczne, skłonne do podporządkowania się liderowi – w tym wypadku konkretnemu domownikowi. Teren – na przykład dom – odbierają często jako część wspólną – należącą do całej watahy, służącą do odpoczynku, ale też zabawy.
Zupełnie inaczej jest w przypadku kotów. Te domowe zwierzęta są potomkami dzikich gatunków. Naukowcy ustalili, że bezpośrednim przodkiem naszych pupili są koty nubijskie, które wykazują pewne charakterystyczne przyzwyczajenia.
Dla kotów nubijskich przede wszystkim charakterystyczny jest samotniczy tryb życia. Preferują przemieszczanie się w pojedynkę - tak tez polują. Unikają dużych skupisk i bronią swojego terytorium przed intruzami – takie osobnikami tego samego gatunku. Używają też do komunikacji bardzo subtelnych sygnałów wizualnych i zapachowych. Rzadko wydają z siebie dźwięki. Wiele cech współczesnych kotów domowych wynika z powiązania z dziką rasą nubijską. Koty domowe cenią sobie własną przestrzeń i nie lubią się nią dzielić. Często są niezależne i chcą wybierać, kiedy i z kim będą się kontaktować.
Źródło: ChilliZET
