„Piękna i Bestia” istnieli naprawdę? Baśń miało zainspirować aranżowane małżeństwo
Wiele znanych współcześnie opowieści ma swoje korzenie w historiach sprzed wieków. Podobno należy do ich „Piękna i Bestia”. Uważa się, że historię zainspirowało pewne małżeństwo, żyjące na przestrzeni XVI i XVII wieku.
- Kim był Petrus Gonsalvus i jego żona Katarzyna Raffelin.
- Co powodowało nietypowy wygląd mężczyzny.
- Jak wyglądało życie Petrusa Gonsalvusa.
„Piękna i Bestia” w prawdziwym życiu? Oto treść znanej baśni
„Piękna i Bestia” jest baśnią o dziewczynie nazywanej Belle („Piękna”), która prosi swojego ojca kupca o różę zamiast drogich prezentów. Gdy mężczyzna wraca z podróży, błądzi i trafia do bezludnego zamczyska. Przed drogą powrotną zrywa w ogrodzie kwiat dla córki. Wówczas pojawia się przerażający potwór, który chce zgładzić kupca. Gdy słyszy jednak, że mężczyzna ma córkę, każe przywieźć mu ją do pałacu. Piękna zgadza się poświęcić dla ojca. Ku jej zaskoczeniu, Bestia przyjmuje ją z ciepłem i gościnnością. Co wieczór oświadcza się dziewczynie, ale ta odmawia. Po jakimś czasie Piękna prosi Bestię o możliwość odwiedzenia domu rodzinnego. Gdy wraca, znajduje potwora w agonii. Uświadamia sobie, że go kocha i wyznaje mu miłość. Wówczas Bestia zamienia się w przystojnego królewicza.
Pierwszą wersję opowieści stworzyła francuska pisarka Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, wydając ją w 1740 roku. 15 lat później Jeanne-Marie Leprince de Beaumont opracowała krótszą, uproszczoną wersję „Pięknej i Bestii”, kierując ją do młodszych czytelników. To właśnie za jej sprawą „Piękna i Bestia” zyskała ogromną popularność, a główny motyw zaczął być przekazywany również ustnie.
Quiz: Dopasuj rekwizyt do postaci z polskiej literatury. Zdobędziesz 100%?
Nie wszyscy wiedzą jednak, że baśń podobno została zainspirowana prawdziwą historią, której głównym bohaterem był cierpiący na rzadką chorobę genetyczną Petrus Gonsalvus.
To oni zainspirowali „Piękną i Bestię”? Smutna historia Petrusa Gonsalvusa i Katarzyny Raffelin
Petrus Gonsalvus (Pedro Gonsales) urodził się w 1537 roku na Teneryfie. Przyszedł na świat z rzadką chorobą genetyczną – hipertrichozą, powodującą nadmierne owłosienie całego ciała i nazywaną z tego powodu syndromem wilkołaka. Gdy miał 10 lat, sprowadzono go na francuski dwór Henryka II Walezjusza. Początkowo jako niewolnik mieszkał w lochu, poddawany rozmaitym badaniom. Po jakimś czasie król uznał jednak, że Gonsalvus nie stanowi żadnego zagrożenia i postanowił wychowywać go tak, jak każde zwyczajne dziecko. Hiszpana nauczono czytać, pisać i mówić w trzech językach. W rezultacie Petrus Gonsalvus przewyższał wykształceniem niektórych arystokratów.
Uznaje się, że jego małżeństwo z córką jednego z dworskich sług, Katarzyną Raffelin, zostało zaaranżowane przez Katarzynę Medycejską, żonę Henryka II Walezjusza. Para weszła w związek za sprawą okrutnego kaprysu królowej – Katarzyna Medycejska była ciekawa, jak będą wyglądać dzieci Gonsalvusa i Raffelin, uznawanej za konwencjonalnie piękną kobietę. Mimo braku własnej decyzji w kwestii zawarcia małżeństwa Raffelin i Gonsalvus przez wiele następnych lat tworzyli zgodny duet. Mieli siedmioro dzieci. Czworo z nich urodziło się z hipertrichozą.
W 1580 roku Gonsalvus został wysłany wraz z rodziną do Włoch, na dwór regentki Niderlandów Małgorzaty Parmeńskiej. Później trafił do Aleksandra Farnese, księcia Parmy. Farnese miał bezdusznie rozdzielić rodzinę i podarować dzieci, które urodziły się z hipertrichozą, swoim bogatym znajomym.
Data śmierci Gonsalvusa pozostaje niesprecyzowana. Według niektórych doniesień pod koniec życia osiadł z żoną w małej, włoskiej wiosce. Miał odejść kilka lat przed małżonką, która zmarła w 1623 roku.
Źródło: CHILLIZET/allthatsinteresting.com/vocal.media
