W "Pianiście” Polańskiego kryją się błędy, o których nikt nie mówi. Ten film zdobył 3 Oscary

• „Pianista” Roman Polański to jedyny polski film nagrodzony trzema Oscarami.
• Mimo powszechnego uznania krytyki, produkcja ta nie jest wolna od błędów chronologicznych i fabularnych.
• Jakie wpadki mogły umknąć nawet najbardziej spostrzegawczym widzom?

„Pianista” Romana Polskiej to jedyny polski film, który nagrodzono aż trzema Oscarami. Jest to też od lat jedna z najlepiej ocenianych produkcji, przez polskich kinomanów. „Pianista” ma w sobie wszystko, czym powinien charakteryzować się dobry film. Mocny scenariusz, piękne kadry, świetną obsadę, znakomity dźwięk, montaż, kostiumy – wymieniać można by długo.

Błędy w „Pianiście” Romana Polańskiego. Tego mogliście nie zauważyć

Film Polańskiego urzeka autentycznością bez zbędnych upiększeń. Nie brak w nim jednak błędów, które wychwycić mogli tylko najbardziej spostrzegawczy kinomani. Co poszło nie tak w „Pianiście”? Wpadek w tej oscarowej produkcji jest sporo, ale na szczęście nie wpłynęły one znacząco na linię fabularną.

Redakcja poleca

Klątwa "Dziecka Rosemary". Czy można nakręcić film o szatanie i nie ponieść konsekwencji?

Słowa, które nie padły

Na początku filmu, gdy rodzina Szpilmanów słucha audycji radiowej BBC jesienią 1939 roku, można usłyszeć nakładający się przekaz, w którym słychać kilka niemieckich słów. Słowa te pochodzą z przemowy Josepha Goebbelsa wygłoszonej 18 lutego 1943 roku w Pałacu Sportu w Berlinie – prawie trzy lata po wydarzeniach ukazanych w filmie.

Broń tureckiej produkcji

Bagnet użyty w jednej ze scen do otworzenia worka z fasolą przez niemieckiego sierżanta nie jest niemieckim modelem. Jest to turecki model 1890 roku.

Redakcja poleca

„Powstał na kolanie”. Niezwykła historia przeboju, który spełnił marzenie Stanisława Sojki

Opałka przez całe życie malował liczby. Dziś te ciągi cyfr warte są fortunę

Zmiana wizerunku

W chwili, kiedy Szpilman jest zmuszony do opuszczenia swojej pierwszej kryjówki po zbiciu naczyń, na twarzy posiada znaczący zarost. Gdy dociera do domu Doroty widać, że jest ogolony.

Przesunięte ciało

W scenie, w której Szpilman czołga się obok martwej kobiety, która została postrzelona w plecy, zanim dotarła do klatki schodowej, można zauważyć, że jej ciało przesunęło się do przodu i znalazło się naprzeciw schodów.

Mężczyzna w okularach

Kiedy Szpilman przekracza most, dwa razy mija go ten sam mężczyzna noszący okulary.

Zmiana koloru

Kiedy Szpilman idzie do przyjaciela, szukając „ostatniej deski ratunku”, jest środek zimy, a na stole stoi bukiet żółtych róż. Nazajutrz róże zmieniają swój kolor z żółtych w morelowe.

Logo, które nie istniało

W końcowych scenach filmu, kiedy Szpilman gra na fortepianie, na instrumencie widnieje logo „Steinway & Sons”. Grafika ta weszła do użytku dopiero w latach 90. XX wieku.

Źródło: CHILLIZET / Filmweb