Malował dżunglę, choć sam nigdy jej nie widział. Był samoukiem i mistrzem koloru

Henri Rousseau był francuskim malarzem, żyjącym i tworzącym na przełomie XIX i XX wieku. Pochodził z rodziny bez tradycji inteligenckich, a już tym bardziej bez tradycji artystycznych. Jego ojciec był blacharzem, któremu nieszczególnie się szczęściło, ale zarabiał tyle, by dostatnio utrzymać rodzinę. Problemy zaczęły się wtedy, gdy warsztat ojca upadł. Rodzina zmuszona była do sprzedaży swojego XV-wiecznego domu w Laval.

Henri dorastał na prowincji, a w szkole nie wyróżniał się niczym szczególnym. Interesowała go poezja i muzyka, ale malarstwo nieszczególnie mu imponowało. Po pędzel chwycił jak na artystę stosunkowo późno, bo dopiero w dorosłym życiu. Był on już wtedy zwolnionym z wojska szeregowcem, który przeniósł się do Paryża. Tam pracował jako urzędnik, później jako miejski celnik i poborca akcyz - wtedy też zaczął interesować się rysunkiem i malarstwem.

Rousseau stworzył swój pierwszy obraz w wieku 41 lat. Od początku wspólnym motywem jego prac były drzewa, woda i pejzaże. Zaczynał impresjonistycznie, lecz szybko odrzucił malowanie zgodnie z modą i schematem. Wykształcił swój własny styl należący do sztuki naiwnej. Jego obrazy były nieidealne, często zdeformowane, pozbawione szkolnej perspektywy. To jednak zrozumiałe, był przecież laikiem, lecz niezwykle utalentowanym. Prace Rousseau od początku wyróżniały się na tle ogółu. Z tego być może względu krytyka była mu bardzo nieprzychylna - pierwsze obrazy, jakie wystawił w paryskim saloniku, zostały pocięte przez publiczność i usunięte z wystawy. W Rousseau uwierzyli inni artyści - pisarze, malarze i opiekuni artystyczni. Oni zbudowali jego legendę i oni też winni są mityzacji jego życiorysu.

Malować wyobrażone 

Prace Henriego Rousseau od początku łączył jeden wspólny mianownik - przyroda. Artysta często spędzał czas w naturze, ogrodach zoologicznych i botanicznych. Dziś zresztą znany jest jako mistrz wizerunków dżungli i zwierząt, których... nigdy nie widział w środowisku naturalnym. Rousseau całe  życie spędził we Francji, a mimo to malował gęste tropikalne lasy, pełne roślin i zwierząt. Uważa się, że była to inspiracja, jaką zaczerpnął ze swoich licznych wizyt w ogrodach. I tylko tam najprawdopodobniej widział zwierzęta, które malował.

Skąd ten wniosek? Wynika to nie tylko z życiorysu artysty, który jak już wspomniano, trudny jest do zweryfikowania, ale samych zwierząt na obrazach. Praktycznie każde z uwiecznionych przez niego stworzeń patrzy na widza. Zwierzęta wręcz pozują artyście, są nienaturalne. Roślinność natomiast jest przemieszana, czasem zupełnie do siebie niepasująca. 

Rousseau malował kilkunastoma odcieniami zieleni, zestrajał ogromną liczbę intensywnych, nasyconych kolorów w bajeczne kompozycje. Był kolorystą najwyższej próby, chociaż nikt go nie uczył łączenia barw, ani nawet techniki mieszania farb na palecie. W jego raju panują nieznane prawa, lecz zupełnie oczarowujące. Urzekające widza do dziś. 

Źródło: CHILLIZET