Cytat dnia. Ranczo: „Jak nikt na mnie nie patrzy, to...”
„Ranczo” do dziś przyciąga wielu polskich widzów. Z pozoru lekka produkcja zawiera sporo mądrych refleksji o życiu. Przedstawiamy jedną z nich.
- Dlaczego „Ranczo” wciąż zachwyca widzów.
- Jaką postacią była Klaudia Kozioł.
- Jakie przesłanie niosą wygłoszone przez nią słowa.
Serial „Ranczo” bawi od lat. Przenikliwie portretuje polskie społeczeństwo
„Ranczo” jest jednym z najpopularniejszych seriali. Ta obyczajowo-komediowa produkcja opowiada o życiu mieszkańców fikcyjnej wsi Wilkowyje. Jest też karykaturą polskiej mentalności i satyrycznym obrazkiem małych społeczności. Serial porusza rozmaite tematy – polityki, relacji międzyludzkich, kształtowania autorytetu, przemian systemowych, przyjaźni i miłości. „Ranczo” od lat docenia się za wyrazistość kreowanych postaci, celne dialogi czy umiejętność przedstawiania głębszych refleksji w lekkiej formie.
W różnych odcinkach pojawiło się mnóstwo zapadających w pamięć cytatów. Dziś prezentujemy zaskakująco poważną sentencję, wygłoszoną przez ekranową Klaudię.
Cytat dnia. Inspirujące słowa Klaudii z „Rancza”
Jedną z najbardziej wyrazistych postaci z serialu „Ranczo” jest Klaudia Kozioł, odgrywana przez Martę Chodorowską. Klaudia była córką wójta, poszukującą swojej tożsamości. Postać odkrywała to, kim naprawdę jest, poprzez przystępowanie do różnych subkultur i spotykanie się z odmiennymi od siebie chłopakami. Przechodziła różne fazy: była gotką, punkiem, dziewczyną zafascynowaną tematami ezoterycznymi oraz niezwykle gorliwą parafianką. Klaudia w nieco przerysowany sposób odzwierciedla zmagania młodych ludzi z oczekiwaniami społecznymi i portretuje refleksję nad własną rolą.
W jednym z odcinków Klaudia mówi w rozmowie z Kusym (Paweł Królikowski): „Jak nikt na mnie nie patrzy, to myślę, że mnie nie ma”. Te proste słowa niosą za sobą wyjątkowo głębokie znaczenie: kryje się w nich strach przed niewidzialnością i brakiem zainteresowania ze strony innych ludzi. Swoją tożsamość budujemy bowiem nie tylko na bazie własnego świata wewnętrznego, ale i nawiązywanych relacji. Człowiek często potrzebuje ludzi, którzy potwierdzą jego wartość. Nie ma w tym nic wstydliwego; choć poczucie wartości powinno wypływać głównie z naszego środka, to drobny gest, spojrzenie czy rozmowa wystarczą do wzmocnienia poczucia bezpieczeństwa.
Źródło: CHILLIZET/filmweb.pl
