Ta budowla nazywana jest polskim Luwrem. Wystarczy pojechać do Łodzi
Łódź to wyjątkowe miasto – niegdyś pełne bogactwa, ale i nędzy, potem podupadłe, teraz znów odzyskuje swój blask. Warto pochodzić nie tylko ulicą Piotrkowską z pięknymi secesyjnymi kamienicami, ale zwiedzić także miejsc nazywane polskim Luwrem. Ta neobarokowo-neorenesansowa budowla to pałac jednego z łódzkich fabrykantów Izraela Poznańskiego, w którym dziś mieści się Muzeum Miasta Łodzi.
Pałac Izraela Poznańskiego w Łodzi
Pałac Izraela Poznańskiego w Łodzi, nazywany ze względu na swoją formę i dekoracje polskim Luwrem, zaczął powstawać w 1888 roku u zbiegu ulic Ogrodowej i Stodolnianej (dziś Zachodniej), po tym jak 11 lat wcześniej łódzki fabrykant Izrael Kalmanowicz Poznański kupił tutaj narożną skromną kamienicę wraz z budynkami magazynowymi, by wybudować siedzibę dla swojej firmy i rodziny. Budynek stał się główną siedzibą przedsiębiorstwa założonego przez rodzinę Poznańskich, a wokół niego w ciągu 50 lat powstało całe wielkie imperium bawełniane.
Do ostatecznego kształtu Pałacu Izraela Poznańskiego przyczyniło się kilku architektów. Za pierwszego projektanta uważa się Hilarego Majewskiego, ale jego projekt został rozwinięty przez Juliusza Junga, Adolfa Zeligsona oraz Dawida Rosenthala. Główna bryła budynku utrzymana jest w stylu eklektycznym z przewagą motywów zaczerpniętych z neorenesansu włoskiego i francuskiego oraz neobaroku. Dachy południowej część budowli mają kopulasty wypiętrzony kształt, a elewację zdobi cały szereg rzeźb: od figur inspirowanych włoskim renesansem, przez postaci mityczne, po współczesne – 36 dwumetrowych postaci na dachu pałacu wyrażało potęgę przemysłu, handlu, mądrości i sukcesu, a wśród nich są zarówno Hermes i Atena, jak i robotnicy czy prządki. Poza bogatą dekoracją zewnętrzną w dobrym stanie przetrwały także wnętrza pałacowe, w tym imponująca sala balowa.
Bogate wnętrza Pałacu Izraela Poznańskiego
Rezydencja rodziny Poznańskich powstawała w latach 1888-1903. W rezultacie w samym centrum Łodzi Izrael K. Poznański zbudował największą rezydencja fabrykancką w Polsce, która, jako jedna z pierwszych w Łodzi, została zelektryfikowana. Wnętrza pałacu mieszczą nie tylko wielkie salony, ale i kameralne pomieszczenia mieszkalnych. Na parterze w części głównej budynku mieściły się gabinet prezesa, kantory, spółki i biura, natomiast na piętrze znajdowała się część prywatna rodziny. W piwnicach bocznego skrzydła natomiast znajdowało się zaplecze gospodarcze, kuchnia, a na parterze magazyny wyrobów gotowych. Na poddaszu mieszkała służba.
W toku prac dobudowano ogród zimowy ze szklanymi kopułami, a w rozbudowanym skrzydle południowym na piętrze powstała sala balowa (Sala Lustrzana). Do pałacu dobudowano oranżerię, również ze szklaną kopułą. Na tyłach pałacu mieści się do dziś ogród spacerowy projektu Leona Grabowskiego, w którym przetrwało blisko 60 dawnych gatunków drzew, krzewów i pnączy. W ogrodzie jest też pięknie zdobiona fontanna. Ostateczny kształt budowla osiągnęła w 1903 roku, już po śmierci Izraela Poznańskiego.
Po I wojnie światowej, dyg zmieniły się warunki do prowadzenia biznesu firma rodziny Poznańskich podupadła. Choć pałac formalnie pozostał siedzibą firmy Poznańskich, to został przejęty przez władze miasta Łodzi i w okresie międzywojennym – od 1927 do 1939 roku – mieścił się tam Urząd Wojewódzki. Po wkroczeniu armii niemieckiej do Łodzi pałac został zajęty przez niemieckie władze okupacyjne. Już po wojnie w 1975 roku główną część budynku przejęło Muzeum Miasta Łodzi (dawniej Muzeum historii Miasta Łodzi).
Pałac Izraela Poznańskiego – jak zwiedzać?
Pałac Izraela Poznańskiego jest częścią całego zespołu zabudowań fabryczno-rezydencjonalnych. W skład kompleksu wchodziły: fabryka, rezydencja, domy dla robotników, szkoła, szpital, a nawet kościół. Wszystko to było niejako miastem w mieście i zapewniało większość codziennych potrzeb mieszkańców. Dzisiaj zabudowania te, a zwłaszcza pałac, można zwiedzać.
Muzeum Miasta Łodzi w Pałacu rodziny Poznańskich jest czynne codziennie, oprócz poniedziałków. Mieści się przy ul. Ogrodowej 15. Od wtorku do czwartku można je zwiedzać w godzinach 9.00-17.00, a od piątku do niedzieli – w godz. 11.00-19.00. Ostatnie bilety są sprzedawane na 45 minut przed zamknięciem muzeum.
Podstawowe ceny biletów:
- Normalny: 25 zł
- Ulgowy: 20 zł
- Dla osób z niepełnosprawnością: 1 zł.
Ceny dla osób z Kartą Łodzianina są niższe. Dla dzieci do 7. roku życia wstęp jest bezpłatny.
Źródło: CHILLIZET
