Zachwyciła świat w „Paryż płonie”. Przed premierą filmu tragicznie zginęła

W „Paryż płonie” intrygowała. „Chcę być kompletną kobietą i profesjonalną modelką”

„Paryż płonie” to kultowy film dokumentalny o queerowej społeczności tworzącej scenę ballroomową w Nowym Jorku lat 80. Produkcję uważa się za jeden z czołowych medialnych portretów drag queens. Reżyserka Jennie Livingston dokumentowała liczne bale, przyglądała się wykształconemu w społeczności tańcowi nazywanemu voguingiem i utrwalała na taśmie życie wybranych bohaterek i bohaterów. W „Paryż płonie” umieściła również wątki dotyczące rasizmu, klas społecznych oraz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową w Stanach Zjednoczonych.

W gronie pojawiających się przed kamerą osób uwagę publiczności przyciągała Venus Xtravaganza. Transpłciowa ballroomowa perfomerka była związana z doskonale znanym dziś Domem Xtravaganza, kojarzonym z tańcem i sztukami wizualnymi [domy były społecznościami oferującymi wsparcie nieheteronormatywnym i często bezdomnym młodym ludziom, od których odcięli się rodzice; traktowano je jako nieformalne rodziny zastępcze - przyp. red.].

- Chcę mieć samochód. Chcę być z mężczyzną, którego kocham. Chcę ładny dom, oddalony od Nowego Jorku […], gdzie nikt mnie nie zna. Chcę mojej zmiany płci [obecnie nazywanej korektą płci - przyp. red.]. Chcę wziąć ślub w kościele, w bieli. Chcę być kompletną kobietą i profesjonalną modelką […]. Właśnie tego chcę i zamierzam to zdobyć - mówiła Venus do kamery, leżąc w pościeli w stokrotki.

Marzenia kontrastowały z rzeczywistością. Bohaterka „Paryż płonie”, jak wiele innych transpłciowych kobiet będących wówczas w niekorzystnej sytuacji finansowej, zarabiała na życie jako dziewczyna do towarzystwa, świadcząc usługi seksualne. - Chciałabym być rozpieszczoną, bogatą, białą dziewczyną, która dostaje to, czego chce, kiedy chce i nie musi zmagać się z finansami - opowiadała. Wizję idealnego życia odgrywała podczas bali, pozując w zdobywanych różnymi sposobami eleganckich kreacjach. Venus zaczynała bywać „na salonach” jako nastolatka. Z domu wyprowadziła się wcześnie, by zamieszkać ze swoją babcią. - Nie chciałam ich [rodziny] zawstydzać - wyjaśniała zdawkowo.

Nie przegap

"Najpiękniejszy chłopiec świata" – tragiczna cena urody Björna Andrésena

Mads Mikkelsen uwielbia ten polski film. Zachwycał się nim też Stanley Kubrick

Zasłynęła dzięki kultowemu dokumentowi. Świat poznał ją po śmierci

Status ikony kultury ballroomowej zyskała pośmiertnie. Przed świętami Bożego Narodzenia 1988 (wciąż w trakcie zdjęć) Venus znalezioną martwą w pokoju hotelowym. Jej ciało było związane i umieszczone pod materacem. Ustalono, że została uduszona. Nie żyła wówczas od trzech lub czterech dni. Miała 23 lata. Zabójcy nigdy nie zidentyfikowano.

Wątek Venus kończy się w filmie reakcją jej przybranej matki, Angie Xtravaganzy. Artystka mówiła, że często ostrzegała „córkę” przed wikłaniem się w niebezpieczne sytuacje. - Taka była Venus. Zawsze podejmowała ryzyko, zawsze wsiadała do samochodów nieznajomych. Zawsze robiła to, co chciała - opisywała Angie. Ujawniła też, że była pierwszą osobą, z którą skontaktowali się detektywi. To ona poinformowała o morderstwie Venus jej biologiczną rodzinę. - Była moją prawą ręką. Tęsknię za nią za każdym razem, gdy gdzieś idę - mówiła ówczesna głowa Domu Xtravaganza. - To była moja główna córka […]. Ale to część życia, jeśli chodzi o bycie transseksualną oraz przetrwanie w Nowym Jorku - podsumowała smutno.

Życie i śmierć Venus Xtravaganzy. Rodziny połączyły siły po latach

W 2024 r. światło dzienne ujrzał film dokumentalny „Jestem twoją Venus”, w którym przybrana i biologiczna rodzina gwiazdy „Paryż płonie” wspólnie zabiegają o ponowne otwarcie sprawy jej morderstwa. Bracia Pellegatti (prawdziwe nazwisko Venus) i członkowie Domu Xtravaganza odbywają szczere i trudne rozmowy (m.in. o braku wsparcia w rodzinie biologicznej) i spotykają się z prawnikami, dowiadując się szczegółów i próbując popchnąć śledztwo do przodu. Wspólnie czczą też pamięć performerki. Jednym z wątków jest również próba doprowadzenia do uznania domu babci performerki za zabytek historyczny oraz zmiana oficjalnego imienia na nagrobku. Produkcję można obejrzeć na Netfliksie.

Źródło: CHILLIZET/gardenstateequality.org/The New York Times