Leczenie depresji wymaga czasu. Jak pomóc osobie z depresją?

Magdalena Barszczak 24.05.2018
kobieta chora na depresję
Fotografia: Shutterstock

Leczenie depresji to często żmudny i długotrwały proces. Chory, który zauważa pierwsze objawy, może zwlekać z wizytą u lekarza w nadziei, że same miną. Depresję, jak każdą inną chorobę, trzeba leczyć. Podstawową formą leczenia depresji są psychoterapia i farmakoterapia, ważne jest także wsparcie najbliższych.

Leczenie depresji jest procesem długotrwałym, a jego skuteczność zależy od prawidłowo postawionej diagnozy. Z reguły, kiedy zaczynamy zauważać u siebie objawy depresji, trafiamy do lekarza rodzinnego lub neurologa. Często dostajemy leki uspokajające lub nasenne, które - zażywane przez kilka tygodni - uzależniają. Psychiatra z kolei może przepisać leki przeciwdepresyjne, które nie w każdej sytuacji są uzasadnione.

Bardzo ważnym uzupełnieniem farmakoterapii, a w niektórych przypadkach podstawą leczenia depresji, tak samo jak w przypadku nerwicy, jest psychoterapia. Jeśli chory odczuwa lęk, nie może spać, a symptomy choroby utrudniają jego funkcjonowanie, lekarz powinien przepisać leki na depresję.

Zobacz także: Jak leczyć nerwicę? Leki, psychoterapia i zioła

Depresja to ciężka choroba, która upośledza życie chorego na każdym polu. Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia objawia się smutkiem, utratą zainteresowań, poczuciem winy, niską samooceną, zaburzeniami snu i apetytu, uczuciem zmęczenia i osłabieniem koncentracji. Wiele osób bagatelizuje jej oznaki i z powodu wstydu unika wizyty u lekarza z lęku przed stygmatyzacją. Warto jednak podkreślić, że to choroba jak każda inna i powinna być leczona.

Leczenie depresji - diagnoza 

Jak rozpoznać depresję? Mówimy o niej, kiedy u pacjenta w ciągu 2 tygodni wystąpi minimum pięć z poniższych symptomów. Depresja - objawy, które muszą się pojawić, aby móc mówić o tym zaburzeniu to: obniżenie nastroju, albo utrata zainteresowań lub brak odczuwania przyjemności.

  • obniżenie nastroju występujące codziennie przez większą część dnia;
  • utrata zainteresowań;
  • brak odczuwania przyjemności;
  • znaczny spadek lub wzrost masy ciała;
  • bezsenność lub nadmierna senność;
  • podniecenie lub spowolnienie ruchowe;
  • ciągłe zmęczenie lub utrata energii;
  • poczucie własnej bezwartościowości;
  • zaburzenia koncentracji;
  • niemożność podjęcia decyzji;
  • nawracające myśli o śmierci.

Depresję pomoże rozpoznać Test Becka, mierzący skalę i nasilenie tej choroby. Pamiętaj jednak, że nie zastąpi on wizyty lekarskiej!

Leczenie depresji - psychoterapia

Jak walczyć z depresją? Jedną z podstawowych metod jest psychoterapia. Istnieje wiele jej odmian, dlatego trzeba dobrać odpowiednią formę leczenia depresji do pacjenta. 

  1. Terapia psychodynamiczna – może trwać nawet kilka lat. Zakłada, że aby leczenie depresji było skuteczne, należy zmienić osobowość pacjenta i jego sposób myślenia, zwłaszcza o sobie. Na spotkaniach razem z terapeutą, który jest tylko obserwatorem, pacjent analizuje wydarzenia z dzieciństwa, które mogły przyczynić się do powstania objawów.
  2. Terapia poznawcza – krótkoterminowa terapia trwająca zazwyczaj kilka miesięcy. Chory stara się zmienić i pozbyć schematów myślowych o negatywnym zabarwieniu. Aktywny terapeuta nakierowuje pacjenta na alternatywne zachowania i sposoby rozwiązywania problemów.
  3. Terapia interpersonalna – wykorzystuje się ją wtedy, gdy depresja odpowiada za zaburzone relacje z rodziną i związki. Terapeuta jest aktywny i analizuje z chorym jego funkcjonowanie w społeczeństwie.

Leczenie depresji - leki na depresję

Czasem psychoterapia nie wystarczy i w leczeniu depresji trzeba będzie zastosować leki, które złagodzą przykre objawy choroby. Depresja związana jest z wadliwym funkcjonowaniem neuroprzekaźników w mózgu – serotoniny i noradrenaliny. U chorego na depresję jest zbyt mało tych substancji lub receptorów, które na nie reagują.

W leczeniu depresji stosuje się leki przeciwdepresyjne (antydepresanty). Poprawiają samopoczucie chorego, ułatwiają sen, łagodzą napięcie. Poprawę zauważa się zazwyczaj po około 2 tygodniach stosowania. Są to leki psychotropowe, dostępne tylko na receptę, stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych i depresyjnych występujących w przebiegu takich chorób jak: 

Leczenie depresji powinien prowadzić lekarz psychiatra lub lekarz rodzinny (jeśli choroba jest łatwa do zdiagnozowania). W przypadku pojedynczego epizodu depresji zażywanie leków powinno trwać nie krócej niż pół roku. Jeśli choroba powraca, leczenie należy kontynuować przez co najmniej rok do 2 lat. Dokładny czas leczenia może ustalić tylko lekarz będący w stałym kontakcie z pacjentem.

Rodzaje leków przeciwdepresyjnych:

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD), czyli nieselektywne inhibitory zwrotnego wychwytu monoamin – grupa najstarszych środków przeciwdepresyjnych. Uznawane są za skuteczne nawet w leczeniu ciężkiej postaci depresji. Wywołują jednak wiele skutków ubocznych; m.in: imipramina, klomipramina, amitryptylina, doksepina, lofepramina, opipramol;

Selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI) - najpopularniejsze leki przeciwdepresyjne. Są lepiej tolerowane przez organizm niż leki trójpierścieniowe. Część pacjentów skarży się na objawy ze strony przewodu pokarmowego: nudności, biegunki oraz obniżenie libido, m.in. citalopram, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna, sertralina;

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) - skuteczne leki stosowane u osób z różnymi postaciami depresji. Nie zaobserwowano niekorzystnego wpływu na funkcje seksualne, natomiast część chorych zgłaszała problem nadmiernego apetytu i zaparcia, m.in.: wenlafaksyna, milnacipran, duloksetyna, sibutramina;

Selektywne odwracalne inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) – leki starszej generacji, które nie są już stosowane z uwagi na możliwość zatrucia. Nowa generacja IMAO jest pod tym względem bezpieczna. Leki te stosowane są u osób, u których występują inne problemy psychiczne (ze względu na brak interakcji z innymi psychotropami), m.in.: moklobemid, selegilina;

Inhibitory wychwytu serotoniny i antagonisty receptorów serotoninowych SARI – lek stosowany u chorych na depresję z pobudzeniem i zaburzeniami snu. U mężczyzn może wystąpić patologiczny wzwód (priapizm) - np. trazodon;

Tianeptyna – lek zwiększający uwalnianie i wychwyt zwrotny serotoniny. Tłumi reakcje osi podwzgórze-przysadka mózgowa-nadnercza;

Agomelatyna – lek melatonergiczny wykazujący właściwości agonistyczne w stosunku do receptorów melatoninergicznych (typu M1 oraz M2) i serotoninergicznych (5-HT2c).

Zobacz także: Osoby z agorafobią przeżywają nieuzasadniony lęk. Czym się on objawia i jak go leczyć?

Jak wyjść z depresji - domowe sposoby

  1. Nie zamykaj się w domu, idź na spacer. Aktywność fizyczna jest bardzo ważna w leczeniu depresji. Terapię ruchem zaleca się nawet pacjentom leczonym na oddziałach psychiatrycznych, z tendencjami samobójczymi. Bieganie, ćwiczenia czy taniec aktywizują mózg, wydzielając neuroprzekaźniki odpowiedzialne za dobry nastrój.
  2. Smutek i przygnębienie każą ci się izolować od rodziny i znajomych? Postaraj się jednak je zignorować. Wsparcie ludzi jest kluczowe w leczeniu depresji.
  3. Nawet jeśli uczestniczysz w psychoterapii, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby porozmawiać o tym, co cię dręczy z przyjacielem. Zobaczysz, że poczujesz się lepiej. Możesz też zacząć pisać pamiętnik. Przelewanie myśli na papier pomoże uporać się z demonami.
  4. Dogadzaj sobie. Zafunduj sobie masaż, aromaterapię, kąpiel z kilkoma kroplami twojego ulubionego olejku.
  5. Dieta też jest ważna. Na wzrost poziomu serotoniny wpłyną m.in.: owies, pszenica i banany. Upewnij się też, czy nie masz niedoborów witaminy B, magnezu, cynku i żelaza, które mogą powodować depresję i bezsenność.
  6. Leczenie depresji można uzupełnić o terapię ziołami. Dziurawiec to znany od lat środek antydepresyjny. Z kolei męczennica, melisa i lawenda działają uspokajająco i ułatwiają zasypianie.

Jak pomóc osobie z depresją?

  1. Bądź blisko. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się, że osoba zmagająca się z depresją nie chce twojej pomocy i nie ma ochoty na kontakt z tobą. Nie narzucaj się, ale pokazuj, że ci zależy.
  2. Okaż cierpliwość. Często pacjenci dopiero po wyzdrowieniu przyznają, jak ważny był dla nich kontakt z bliską osobą. Podczas leczenia depresji mogą nie umieć tego przyznać.
  3. Tego nigdy nie mów! Jest kilka komunikatów, których osoba z depresją nie powinna słyszeć z twoich ust. Taki przekaz, tylko ją przygnębi, wpędzi w poczucie winy i spotęguje bezsilność. 
  • Weź się w garść!
  • Przesadzasz!
  • Nie możesz się ciągle nad sobą użalać!
  • Inni mają gorzej.
  • Normalni ludzie nie mają problemów.
  • Mnie też nie jest łatwo.
  • Uśmiechnij się!

Bądź na bieżąco. Polub fanpage Chillizet na Facebooku!

nerwica
Rozwiąż quiz

Czy masz skłonności do nerwicy?

nerwica

1. Jak reagujesz, kiedy ktoś zrani cię swoimi słowami?

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem!

Oceń artykuł
TEMATY:

Komentarze

Przeczytaj więcej

Więcej newsów