Bulimia to napady obżarstwa i prowokowane wymioty. Jakie są objawy bulimii?

Magdalena Barszczak 12.06.2018
bulimia
Fotografia: Shutterstock.com

Bulimia to zaburzenie odżywiania, które podobnie jak anoreksja wyniszcza organizm chorego. W przeciwieństwie do anoreksji bulimik nie głodzi się, lecz kompulsywnie objada, a potem wywołuje wymioty. Często to reakcja na smutek czy złość, z którymi sobie nie radzi. Zobacz, jak wyglądają objawy i leczenie bulimii. 

Bulimia to inaczej żarłoczność psychiczna. To zaburzenie odżywiania, tak samo jak anoreksja, wyniszcza organizm i często przez długi czas pozostaje niezauważone przez bliskich chorego. Osoba cierpiąca na bulimię cierpi na niepohamowane napady obżarstwa, po których prowokuje wymioty lub stosuje środki przeczyszczające.

Zobacz także: Obsesje nie dają ci żyć? Możesz mieć nerwicę natręctw

Żarłoczność najczęściej jest powodem do wstydu i jest ukrywana przed otoczeniem. Bulimik jest w stanie przyjąć 3,400 kalorii w niecałą godzinę. Ludzie dotknięci bulimią, w przeciwieństwie do anorektyków, zachowują na ogół odpowiednią wagę w stosunku do wieku.

Choroba ta od trzech do pięciu razy częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, przede wszystkim u nastolatek. Dotyka głównie osoby aktywnie fizyczne, które dużą wagę przywiązują do wyglądu i sylwetki. 

Bulimia - objawy

Na bulimię cierpią zazwyczaj osoby nieakceptujące własnego wyglądu, które nie tylko nie potrafią zapanować nad wybuchami niepohamowanego głodu, ale i nad emocjami. Bulimii często towarzyszą inne zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, lęk, uzależnienia od narkotyków i alkoholu. Stres jest zajadany, a ciało traktowane jak śmietnik. Często początkowo choroba może nie dawać jednoznacznych objawów i być niezauważona.

Objawy bulimii:

  • kompulsywne, niekotrolowane objadanie się (z czasem napady obżarstwa mogą występować nawet kilka razy dziennie),
  • prowokowanie wymiotów po każdym napadzie głodu, aby zapobiec przyrostowi wagi,
  • stosowanie dużej ilości środków przeczyszczających,
  • stosowanie głodówek razem z intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi,
  • duży apetyt jednocześnie z brakiem akceptacji takiego stanu rzeczy,
  • przesadne zwracanie uwagi na ciało i wygląd,
  • obrzęki dłoni i stóp, a także ślady po prowokowanych wymiotach (na palcach dłoni).

Diagnozując bulimię trzeba wziąć pod uwagę następujące kryteria:

  • koncentrowanie się bulimika wyłącznie na jedzeniu;
  • epizody obżarstwa występujące co najmniej dwa razy w tygodniu w ciągu trzech miesięcy;
  • zaniżona samoocena pacjenta - uważa, że jest za gruby i chorobliwie boi się przytyć - te lęki powodują depresję;
  • prowokowanie wymiotów, głodówek, wywoływanie biegunek, stosowanie preparatów moczopędnych i zmniejszających apetyt.

Bulimia - rodzaje

Rozróżniamy dwa typy bulimii:

  1. przeczyszczający - pacjent po epizodzie obżarstwa prowokuje wymioty, stosuje środki przeczyszczające czy moczopędne.;
  2. nieprzeczyszczający - pacjent nie wymiotuje, ale po napadach żarłoczności stosuje ścisłe diety, głodówki i intensywnie ćwiczy.

Zobacz także: Co to jest depresja? Rodzaje i przyczyny depresji

Bulimia - przyczyny

Bulimia, tak samo jak anoreksja, to choroba o podłożu psychicznym. Objawy manifestowane przez ciało to reakcja na stres, zmiany w życiu czy atmosferę w rodzinie. Osoba cierpiąca na bulimię zajada smutek lub złość.

Na powstanie bulimii mają wpływ:

1. czynniki biologiczne:

  • podniesiony poziom hormonu stresu - kortyzolu,
  • zaburzenia funkcji neuroprzekaźników;

2. czynniki psychologiczne:

  • poczucie beznadziei,
  • niska samoocena,
  • problemy z kontrolowaniem impulsów,
  • niestabilność emocjonalna,
  • nieumiejętność wyrażania złości,
  • konflikty w rodzinie,
  • brak poczucia bezpieczeństwa,
  • krytycyzm i chłód emocjonalny ze strony matki;

3. czynniki społeczne:

  • kult ciała i idealnej sylwetki.

Bulimia - skutki

Bulimia jest chorobą przewlekłą, która może doprowadzić do śmierci. Często skutkuje groźnymi powikłaniami, takimi jak:

  • zaburzenia rytmu serca - częste wymioty i biegunki powodują niedobór potasu i chloru,
  • zaburzenie pracy nerek i suchość skóry - na skutek odwodnienia ogranizmu,
  • obrzęki ślinianek i zniszczenia szkliwa nazębnego (oddziaływanie kwasu solnego z żołądka),
  • nadżerki, owrzodzenia gardła i przełyku, uszkodzenia tylnej ściany gardła,
  • niedokrwistwość,
  • niedobór witamin,
  • zaburzenia cyklu miesiączkowego i kłopoty z płodnością.

Bulimia - leczenie

Bulimia jest zaburzeniem psychicznym, które należy leczyć. Farmakoterapia na ogół daje dosyć dobre efekty, ale profesjonalne leczenie powinno obejmować psychoterapię - najczęściej terapię poznawczo-behawioralną. Z pomocą terapeuty pacjent może zmienić fałszywe myślenie o swoim ciele.

Dzięki terapii interpersonalnej ma też szansę pozbyć się depresji i lęków, które są podłożem bulimii. W tym podejściu na ogół całkowiecie pomija się kwestie jedzenia i wagi.

W przypadku pacjentów młodych zdać egzamin może także terapia rodzinna. Czasem zaangażowani w leczenie bulimii rodzice, mając poczucie winy, zamiast pomóc nieświadomie wspomagają chorobę. 

Pozytywne efekty daje też prowadzenie dziennika emocji i żywienia razem z elementami terapii psychodynamicznej

Bądź na bieżąco. Polub fanpage Chillizet na Facebooku!

Pamiętaj, że powyższy artykuł nie zastąpi wizyty lekarskiej.

nerwica
Rozwiąż quiz

Czy masz skłonności do nerwicy?

nerwica

1. Jak reagujesz, kiedy ktoś zrani cię swoimi słowami?

Autor: Magdalena Barszczak

Oceń artykuł

Komentarze

Przeczytaj więcej

Więcej newsów