Filmoterapia z Sensem, czyli jak kino oddziałuje na emocje

Redakcja 25.10.2018
Filmoterapia
Fotografia: Materiały prasowe

Projekt „Filmoterapia z Sensem” ma już dwa lata. Podczas naszych psychologicznych spotkań z filmem dokumentalnym, odbyło się 50 rozmów, w których brało udział ponad 4,5 tysiąca widzów, w 4 miastach. Po tym ogromnym sukcesie rusza trzecia edycja cyklu!

Do kina przychodzi się po emocje, ale również ze swoimi własnymi uczuciami - w jaki sposób połączyć te dwa światy? Podczas siedmiu comiesięcznych spotkań będziemy rozmawiać o kwestiach fundamentalnych dla naszego życia i dobrego funkcjonowania w świecie, takich jak: miłość, pasja, samotność, zmiana. Polem dyskusji będą filmy dokumentalne z festiwalu Millennium Docs Against Gravity, które jak w soczewce skupiają ludzkie życie.

Po filmach wraz z zaproszonymi gośćmi będziemy prowadzić dyskusyjny klub filmowy, czyli rozmawiać i konfrontować wspólne emocje oraz światopoglądy. Głównym celem cyklu jest pokazanie w jaki sposób możemy wykorzystywać film jako narzędzie do pracy z własnymi emocjami. Dlatego na spotkania zawsze zapraszamy specjalistów z Uniwersytetu SWPS i autorkę projektu filmoterapia.pl Martynę Harland
Kurs filmoterapii - doświadczalne spotkania po filmie. Podczas spotkań widzowie będą mieli okazję poznać na czym polega filmoterapia i jakie narzędzia się w niej stosuje. 

Filmoterpaia z Sensem będzie odbywać się w:

Warszawa - Kinoteka, Poznań - Kino Muza, Kraków - Kino pod baranami,  Płock – Kino Przedwiośnie

Oraz cykl Filmoterapia w Gdyni: Gdynia - Gdyńskie Centrum Filmowe

 

PROGRAM NA SEZON 2018/2019

*   w każdym z miast program nieznacznie się różni

Październik SINGIELKI

(Singled Out), reż. Ariadna Relea, Mariona Guiu, Hiszpania, Turcja, 2017, 80 min

Temat: „Czy sama znaczy samotna?”

Bratnia dusza, partner, chłopak, mąż – każda z bohaterek inaczej definiuje przedmiot swoich poszukiwań, ale nie może go znaleźć. Pochodzą z różnych krajów (Szanghaj, Melbourne, Barcelona i Stambuł), skończyły 30 lat, są wykształcone i atrakcyjne, ale pomimo regularnego korzystania z serwisów randkowych i innych bardziej tradycyjnych form kojarzenia par, nie są w stanie zbudować długotrwałej relacji. Czy są same temu winne czy też winą obarcza je społeczeństwo? Dlaczego nie mogą znaleźć partnera, a może dlaczego w ogóle muszą go szukać? Czy szukają mężczyzny, który jeszcze nie istnieje, czy też to mężczyźni poszukują kobiet, które już przestały istnieć?

Listopad DZIECIŃSTWO

(Childhood), reż. Margreth Olin, Norwegia, 2017, 90 min

Temat:  „Czy szczęśliwe dzieciństwo to mit?”

Dorastanie wymaga czasu. Zgodnie z pedagogiką waldorfską, dzieci rozwijają się poprzez swobodną twórczą zabawę. Proces wychowania i nauczania powinien uwzględniać ich indywidualne cechy, zainteresowania i zamiłowania oraz unikać ocen na rzecz aktywnego wspierania we wszystkich sferach rozwoju. Film przedstawia jedno z norweskich przedszkoli w stylu waldorfskim o nazwie Aurora, w którym dzieci mogą być sobą. Obserwujemy idylliczne miejsce w lesie – świat wspólnoty dzieci, które uczą się same, bez konieczności dotrzymywania kroku programowi nauki i wszelkim nakazom. Przez rok śledzimy z ich perspektywy zmianę pór roku, kłótnie i przyjaźnie, relacje z nauczycielami a także niezliczone niuanse ich codziennego życia, jakie pojawiają się na styku świata w przedszkolu i poza nim.

Dzieci wymyślają pełne fantazji zabawy, wykorzystując wszystko, co ma do zaoferowania las, oraz wchodzą w relacje z innymi i z otaczającą naturą. Dorośli pojawiają się w tym świecie marginalnie, a ich rola polega na dyskretnym towarzyszeniu, a nie przewodzeniu. Dzieciństwo jawi się tu jako czas uruchamiania wyobraźni, gier i poczucia bezpieczeństwa. Ten pozbawiony komentarza obserwacyjny i afirmujący życie film prowokuje do zastanowienia się, czego tak naprawdę potrzebują dzieci i na czym powinna polegać ich wczesna edukacja i praca towarzyszących im wychowawców.

 

Grudzień SZUKAJĄC JEZUSA

(Looking for Jesus), reż. Katarzyna Kozyra, Polska, 2018, 73 min

Temat:  „Wiara a rozum”

Najnowszy projekt Katarzyny Kozyry, do którego punktem wyjścia było zainteresowanie tzw. syndromem jerozolimskim. Cierpiące na tę przypadłość osoby, odwiedzające Ziemię Świętą, utożsamiają się z postaciami biblijnymi, najczęściej z Mesjaszem. Film powstał na podstawie rejestracji podróży artystki do Jerozolimy, podczas których rozmawia z tymi, którzy na początku XXI wieku wierzą, że są Jezusem.

Pierwsza z podróży odbyła się w 2012 roku. Efektem wyjazdów są setki godzin nagranych wywiadów, zdjęcia miasta będącego sceną religijnych rytuałów. Kozyra rozmawia z fascynującymi osobowościami. Ich historie zostają ułożone w całość, tworząc projekt mówiący o różnym podejściu do wiary, jej miejscu oraz roli w dzisiejszym świecie i wartościach, wokół których budujemy swoje życie.

Działania Kozyry, rzeźbiarki, fotografki, autorki performance’ów, filmów, instalacji wideo oraz akcji artystycznych, przyczyniły się do powstania tzw. sztuki krytycznej, a także miały istotny wpływ na kształt współczesnej kultury, będąc nieraz punktem wyjścia do szerszej dyskusji. W 2013 roku „Huffington Post” zaliczył Katarzynę Kozyrę do grona dziesięciu najważniejszych artystek nowego milenium

 

Styczeń WESTWOOD: PUNKÓWA, IKONA, AKTYWISTKA

(Westwood: Punk, Icon, Activist), reż. Lorna Tucker, Wielka Brytania, 2018, 83 min

Temat: “Być kobietą wbrew stereotypom”

Wywarła wpływ na współczesną modę punk i nowej fali. Otrzymała od królowej Elżbiety II tytuł szlachecki za zasługi dla mody i Order Imperium Brytyjskiego za rozsławienie na świecie Wielkiej Brytanii. Posiada ponad 60 sklepów i projektuje kosztowne i wyszukane stroje haute couture. Angielska projektantka mody i biznesmenka Dame Vivienne Westwood od 40 lat na nowo definiuje brytyjską modę i jest odpowiedzialna za stworzenie wielu głośnych i wyrafinowanych stylizacji naszych czasów. Film jest portretem tej nietuzinkowej osobowości. To podróż od jej dzieciństwa w powojennym Derbyshire do kariery w Paryżu i Mediolanie. Poznajemy niezwykłą historię jej życia, mody, aktywizmu i znaczenia kulturowego, a także walki o utrzymanie integralności marki, jej zasad i dziedzictwa.

Była niekwestionowaną punkową królową brytyjskiej mody i wymyśliła anarchistyczne stroje Sex Pistols w latach 70. XX wieku. Nigdy nie osiadła w miejscu i nie brakowało jej pomysłów. Ekscentryczna i oryginalna, ale jednocześnie uważna i dbająca o najdrobniejszy szczegół we wszystkim, co robi. Artystka awangardowa i bezkompromisowa, dla której ubrania są czymś więcej niż tylko stylem, a dzięki działaniom na rzecz eko-aktywizmu po 40 latach pozostaje nadal w czołówce modowej branży. Film przedstawia bogate materiały archiwalne i wywiady z jej współpracownikami i jest hołdem dla jednej z prawdziwie kulturowych ikon naszych czasów, która jest wulkanem kreatywnej energii.

 

Luty LUBOW – MIŁOŚĆ PO ROSYJSKU

(LYUBOV – Love in Russian), reż. Staffan Julén, Szwecja, 2017, 89 min

Temat:  „Czy miłość musi boleć?”

Miłość szczęśliwa nie należy do wielkich tematów literatury rosyjskiej. Wojna, cierpienie, absurd życia czy inne egzystencjalne problemy owszem. Dlatego pisząca po rosyjsku białoruska noblistka Swietłana Aleksijewicz, która sama do tej pory nie zajmowała się tematyką miłości, przeprowadziła szereg wywiadów z Rosjanami, by w filmowym kadrze uchwycić tę nieznaną część rosyjskiej duszy. W miejsce wielkich bohaterów Dostojewskiego i Tołstoja, Aleksijewicz wprowadza zwyczajnych emerytów, nowożeńców, fryzjerkę, etnolożkę, malarza, tłumaczkę i innych, którzy przeżyli miłość i dziś, starannie dobierając słowa, próbują opowiedzieć, czym było to doświadczenie. Pisarka staje się wrażliwym medium, dzięki któremu często introwertyczni, głęboko skryci rozmówcy, zaczynają przemawiać literaturą. 

 

Marzec W TENISIE LOVE ZNACZY ZERO

(Love means zero), reż. Jason Kohn , Stany Zjednoczone, 2017, 90 min

Temat: „Jaką cenę płaci się za bycie mistrzem?” 

Nick Bollettieri stworzył szkołę tenisową dla dzieci gwarantując sobie zyski z przyszłych sukcesów swoich podopiecznych. Treningi od godziny 6 rano do godziny 9 wieczorem. Bolletteri to szczególny przykład narcyza – nie jest w stanie przypomnieć sobie imion swoich ośmiu żon, o własnych wychowankach mówi jak chłopak z ferajny, a o posiadanych dziełach sztuki: mój Andre (Agassi) lub moja Serena (Williams). Nie chcielibyśmy mieć go za wroga ani za przyjaciela. Zgodził się wziąć udział w filmie, aby zapewnić sobie sławę na wieki, choć jego szkoła przypominała więzienie, a problemy z psychiką przyszłych mistrzów i mistrzyń znane były wszystkim. Film pokazuje studium jego tyranii, ubarwione dramatycznymi, komediowymi i groteskowymi sytuacjami. Pojedynek podopiecznych, Agassi-Courier oglądany przez tyrana przypomina starcie Mozarta z Salierim. Po nagłym zerwaniu z Agassim, Bolletteri związuje się z Borisem Beckerem, któremu doradza jak wygrać ze swoim byłym podopiecznym. Film ma świetną dramaturgię a fragmenty meczów Agassiego z komentarzem Bolletieriego tworzą kaskadę zabawnych suspensów. Agassi odmówił wzięcia udziału w filmie, ale jego trener z wielką swadą opowiada o wspaniałej zwycięskiej przeszłości i uważa, że ostateczna rezygnacja z jego usług była najgorszą decyzją w życiu jego wychowanka.

Kwiecień POETKA Z ARABII

(The Poetess), reż. Stefanie Brockhaus, Andreas Wolff, Niemcy, 2017, 90 min

Temat: Wolność w kulturze islamu

Bronią Hissy Hilal, domorosłej poetki, są słowa. Kobieta decyduje się wziąć udział w telewizyjnym show „Million’s Poet”, nadawanym w Abu Dhabi, największym konkursie poetyckim w świecie arabskim, zdominowanym przez mężczyzn. W swojej poezji Hilal krytykuje patriarchat i ekstremizmy. Nie widzimy przy tym jej twarzy, nie ma paszportu, nie może prowadzić samochodu, każda jej aktywność wymaga zgody męża. Jak zdobyła wiedzę i odwagę, aby zaryzykować swoje życie i wkroczyć na scenę? Oto jej historia.

Maj

Premierowy pokaz filmu w ramach 16. Millennium Docs Against Gravity Film Festival 

Oceń artykuł

Komentarze

Przeczytaj więcej
Więcej newsów